PMA to łaciński skrót oznaczający POLONIA MAIOR. Tak w języku Cycerona określana jest Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka Towarzystwa Jezusowego.

Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka na mapach zaznaczona jest ciemniejszym kolorem. Od 1926 r. podział terytorialny kraju pomiędzy obiema prowincjami zakonnymi jezuitów został oparty o podział administracyjny kościoła na diecezje.

Ze względu na przesunięcie granic po 1945 r. kształt polskich prowincji Towarzystwa Jezusowego również uległ zmianie. Doszły nowe placówki na ziemiach zachodnich.

PMA obecnie to nie tylko część terytorium Polski. Od momentu kiedy przestał istnieć Związek Sowiecki, jezuici polscy zaangażowali się w odbudowę struktur Kościoła oraz prace misyjne w krajach postsowieckich. W międzyczasie o. Generał poprosił też o zaopiekowanie się domami zakonnymi w Danii, stało się to w 2016 r. Następnie PMA została poproszona o zaopiekowanie placówkami w Rosji i Kirgistanie, a PME domami w Ukrainie, co zaszło w 2020 r.

Na chwilę obecną terytorium PMA obejmuje 14 państw, z czego w pięciu jezuici pracują stale: Białoruś, Dania, Kirgistan, Polska i Rosja.

Przyszli aby służyć…

Byli zakonnikami, misjonarzami w kraju i zagranicą, służyli jako kapelani w szpitalach i aresztach, brali odpowiedzialność za media katolickie, angażowali się jako duszpasterze młodzieży, studentów i opozycji, sprowadzili Drogę Neokatechumenalną do Polski, opiekowali się ruchem charyzmatycznym, towarzyszyli ludziom w duchowej drodze…

Zakres zaangażowania jezuitów z Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej był i jest ogromny, nie mówiąc o braciach z prowincji południowej.  Przez ostatni wiek PMA tworzyło wielu ludzi, jezuitów i współpracowników zakonu. Dzięki ich zaangażowaniu powstawały placówki i dzieła, które służyły dobru Kościoła i społeczeństwa. Instytucje tworzą ludzie, w roku jubileuszu chcemy przedstawić sto sylwetek ludzi, dzięki którym PMA trwało i nadal służy!

Do Towarzystwa Jezusowego zgłosił się po dziewięciu klasach szkoły powszechnej, w 1954. Po nowicjacie i pierwszych ślubach, uzupełnił naukę z zakresu szkoły średniej w Poznaniu, gdzie też zdał egzamin maturalny. W 1964 ukończył Wydział Filologii Polskiej UAM z tytułem magistra filologii polskiej. Następnie wyjechał do Francji i odbył studia filozoficzne w Chantilly i teologiczne w Lyonie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1970 z rąk kard. Jeana Danielou SJ. Po paru latach pracy duszpasterskiej w Warszawie, w 1973 wyjechał do Rzymu do pracy w Radiu Watykańskim, a następnie odbył tam studia z filozofii, zakończone obroną doktoratu.   W 1979 wrócił do kraju i został ojcem duchownym kleryków w Warszawie. W 1981 doprowadził do wznowienia „Przeglądu Powszechnego” i przez wiele lat był jego redaktorem naczelnym. W stanie wojennym kapelanował internowanym osadzonym w więzieniu w Białołęce. Był zaangażowany w demokratyczne przemiany w naszym kraju tworząc przy „Przeglądzie Powszechnym” środowisko opozycyjne składające się z wybitnych twórców nauki i sztuki.

W latach 1985-1991 o. Stanisław Opiela był Przełożonym Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej Towarzystwa Jezusowego, a w 1992 został mianowany pierwszym przełożonym Niezależnego Regionu Rosyjskiego i doprowadził do zarejestrowania w Rosji zakonu jezuitów. Na pytanie w wywiadzie: Czy Trzeba się Rosji bać? O. Stanisław odpowiedział: Nie. Trzeba ją traktować normalnie. To znaczy – nie dokuczać, nie kpić, nie uważać za kraj zacofany i europejską drugą ligę, ale też nie umizgiwać się, nie stosować taryfy ulgowej. Myślę, że Rosja zmierza w kierunku, który jest zapowiadany od dłuższego czasu – ma być mocarstwem, silnym krajem z silną władzą, niekoniecznie demokratyczną. Trzeba to przyjąć do wiadomości, a nie chować głowy w piasek. Lecz by od razu się bać?! Strach zaburza ogląd rzeczywistości. Rosję po prostu trzeba traktować poważnie, nie stosując taryfy ulgowej, a biorąc pod uwagę jej potencjał.

Opiela zajmował się publicystyką w zakresie filozofii, kultury, spraw międzynarodowych, społeczno-politycznych i religijnych. Publikował w Radiu Watykańskim, w polskiej prasie, a także w kilku zagranicznych periodykach. Współorganizował z ramienia Episkopatu Polski papieskie pielgrzymek do ojczyzny w roku 1983, 1987 oraz 1991.

Wolny czas lubił spędzać oddając się górskiej wspinaczce i kolarstwu. Pasjonowała go muzyka klasyczna i teatr, a jego ulubionymi autorami był m. in. Norwid, Baudelaire, Herbert, Hölderlin.