PMA to łaciński skrót oznaczający POLONIA MAIOR. Tak w języku Cycerona określana jest Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka Towarzystwa Jezusowego.

Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka na mapach zaznaczona jest ciemniejszym kolorem. Od 1926 r. podział terytorialny kraju pomiędzy obiema prowincjami zakonnymi jezuitów został oparty o podział administracyjny kościoła na diecezje.

Ze względu na przesunięcie granic po 1945 r. kształt polskich prowincji Towarzystwa Jezusowego również uległ zmianie. Doszły nowe placówki na ziemiach zachodnich.

PMA obecnie to nie tylko część terytorium Polski. Od momentu kiedy przestał istnieć Związek Sowiecki, jezuici polscy zaangażowali się w odbudowę struktur Kościoła oraz prace misyjne w krajach postsowieckich. W międzyczasie o. Generał poprosił też o zaopiekowanie się domami zakonnymi w Danii, stało się to w 2016 r. Następnie PMA została poproszona o zaopiekowanie placówkami w Rosji i Kirgistanie, a PME domami w Ukrainie, co zaszło w 2020 r.

Na chwilę obecną terytorium PMA obejmuje 14 państw, z czego w pięciu jezuici pracują stale: Białoruś, Dania, Kirgistan, Polska i Rosja.

Przyszli aby służyć…

Byli zakonnikami, misjonarzami w kraju i zagranicą, służyli jako kapelani w szpitalach i aresztach, brali odpowiedzialność za media katolickie, angażowali się jako duszpasterze młodzieży, studentów i opozycji, sprowadzili Drogę Neokatechumenalną do Polski, opiekowali się ruchem charyzmatycznym, towarzyszyli ludziom w duchowej drodze…

Zakres zaangażowania jezuitów z Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej był i jest ogromny, nie mówiąc o braciach z prowincji południowej.  Przez ostatni wiek PMA tworzyło wielu ludzi, jezuitów i współpracowników zakonu. Dzięki ich zaangażowaniu powstawały placówki i dzieła, które służyły dobru Kościoła i społeczeństwa. Instytucje tworzą ludzie, w roku jubileuszu chcemy przedstawić sto sylwetek ludzi, dzięki którym PMA trwało i nadal służy!

Syn Mieczysława i Jadwigi. Do zakonu wstąpił w 1980. Po formacji filozoficznej w Krakowie i teologicznej w Warszawie  święcenia kapłańskie otrzymał w 1987. Następnie studiował na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie.

O. Krzysztof jest znany wielu osobom z obecności w mediach. Przez wiele lat kierował redakcją programów katolickich w Telewizji Polskiej i w Polskim Radiu. Cztery lata pracował jako redaktor naczelny Przeglądu Powszechnego. W latach 2002-2009 był rektorem Kolegium Jezuitów w Warszawie. Zapamiętany z maksymy: żyj i daj żyć! Do dzisiaj współbracia wspominają spotkania karnawałowe prowadzone przez o. Krzysztofa. Po długiej i owocnej posłudze w stolicy wyjechał do Rzymu, gdzie odpowiadał za polską sekcję Radia Watykańskiego.

W warszawskim sanktuarium św. Andrzeja Boboli był opiekunem Odnowy w Duchu Świętym oraz prowadził Msze św. z modlitwą o uzdrowienie. Zachęcał uczestników do odważnego świadczenia, mówił: Chodzi o to, żeby nie zamykać Ducha Św. w jakiejś wąskiej przestrzeni. Pokusą wielu ludzi jest uciekanie we wspólnotę, w takie środowisko ludzi, którzy myślą tak samo jak my, którzy tak samo jak my się modlą, z zaniedbywaniem jednocześnie żywej obecności jako świadka Ewangelii w przestrzeni rodziny czy w swoim środowisku, po prostu na ulicach świata.

Niedawno wydał książkę o papieżu Franciszku, w której chciał pokazać znaczenie jego pontyfikatu: Mój obraz papieża zawiera się w dwóch słowach: pasterz i prorok. Już sam wybór imienia Franciszek był programem pontyfikatu: prostota, pokój, troska o ubogich, stworzenie i braterstwo. Wprowadził Niedzielę Słowa Bożego, Światowy Dzień Ubogich czy Światowy Dzień Dziadków i Osób Starszych. Nieustannie przypominał o Bożym miłosierdziu i powtarzał, że pasterz powinien „pachnieć owcami”, czyli być blisko ludzi. Kościół określał jako „szpital polowy”, który najpierw opatruje rany, a dopiero później stawia diagnozy.

Od 2023 posługuje jako przełożony domu zakonnego i proboszcz w Łodzi.