PMA to łaciński skrót oznaczający POLONIA MAIOR. Tak w języku Cycerona określana jest Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka Towarzystwa Jezusowego.

Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka na mapach zaznaczona jest ciemniejszym kolorem. Od 1926 r. podział terytorialny kraju pomiędzy obiema prowincjami zakonnymi jezuitów został oparty o podział administracyjny kościoła na diecezje.

Ze względu na przesunięcie granic po 1945 r. kształt polskich prowincji Towarzystwa Jezusowego również uległ zmianie. Doszły nowe placówki na ziemiach zachodnich.

PMA obecnie to nie tylko część terytorium Polski. Od momentu kiedy przestał istnieć Związek Sowiecki, jezuici polscy zaangażowali się w odbudowę struktur Kościoła oraz prace misyjne w krajach postsowieckich. W międzyczasie o. Generał poprosił też o zaopiekowanie się domami zakonnymi w Danii, stało się to w 2016 r. Następnie PMA została poproszona o zaopiekowanie placówkami w Rosji i Kirgistanie, a PME domami w Ukrainie, co zaszło w 2020 r.

Na chwilę obecną terytorium PMA obejmuje 14 państw, z czego w pięciu jezuici pracują stale: Białoruś, Dania, Kirgistan, Polska i Rosja.

Przyszli aby służyć…

Byli zakonnikami, misjonarzami w kraju i zagranicą, służyli jako kapelani w szpitalach i aresztach, brali odpowiedzialność za media katolickie, angażowali się jako duszpasterze młodzieży, studentów i opozycji, sprowadzili Drogę Neokatechumenalną do Polski, opiekowali się ruchem charyzmatycznym, towarzyszyli ludziom w duchowej drodze…

Zakres zaangażowania jezuitów z Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej był i jest ogromny, nie mówiąc o braciach z prowincji południowej.  Przez ostatni wiek PMA tworzyło wielu ludzi, jezuitów i współpracowników zakonu. Dzięki ich zaangażowaniu powstawały placówki i dzieła, które służyły dobru Kościoła i społeczeństwa. Instytucje tworzą ludzie, w roku jubileuszu chcemy przedstawić sto sylwetek ludzi, dzięki którym PMA trwało i nadal służy!

W Hamburgu, gdzie się urodził, zdążył ukończyć przed I wojną światową siedmioklasową Katolische Gemeindeschule. W 1918 rodzina przeprowadziła się do Polski, zamieszkali w Ostrowie Wielkopolskim. W 1920, jako ochotnik Wojska Polskiego brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1924 wstąpił do jezuitów w Kaliszu. Po studiach i święceniach przez rok kierował biblioteką teologiczną na Bobolanum. Następnie wykładał filozofię i prowadził bibliotekę Papieskiego Seminarium Wschodniego w Dubnie. Do wybuchu wojny zaangażowany był głównie w prace redaktorskie.

Brał udział w obronie stolicy we wrześniu 1939, kapelan-ochotnik na Mokotowie. Podczas okupacji niemieckiej używał nazwiska Stanisław Kamiński. W konspiracji działał od sierpnia 1943, w służbie duszpasterskiej Armii Krajowej. Był redaktorem Wojskowej Katolickiej Agencji Prasowej.

W Powstaniu Warszawskim, którego był od początku zdecydowanym przeciwnikiem, o. Józef został kapelanem Zgrupowania „Radosław”; Baonu „Zośka” i „Parasol”, oddziałów „Czata 49”, „Wigry”, Konfederacji Narodu, „Mieczyków”. Przeszedł najcięższy powstańczy szlak bojowy z Woli przez Stare Miasto na Czerniaków. 23 września 1944 r. ks. Józef Warszawski SJ stojąc przed wycelowanym w siebie karabinem maszynowym, wynegocjował ocalenie blisko 120 powstańców pojmanych przez Niemców na Czerniakowie. W rozmowie z dowództwem niemieckim uzyskał dla nich status jeńców wojennych.

Po wyzwoleniu pracował w Niemczech jako kapelan harcerski i kapelan kobiecego obozu żołnierskiego w Oberlangen. Następnie w Londynie redagował pismo „Sodalis Marianus”. W 1950 roku wyjechał do Rzymu, tam do 1957 był kierownikiem Sekcji Polskiej Radia Watykańskiego. Ponadto pracował w Polskim Instytucie Historycznym i redagował seryjne wydawnictwo „Sacrum Poloniae Millenium”. W 1969 roku przeniósł się do Grottaferrata pod Rzymem, gdzie poświęcił się pracy naukowej i publicystycznej, żywo angażując się w życie polskich środowisk emigracyjnych. Wiosną 1994 wrócił do Warszawy, gdzie trzy lata później zmarł.