PMA to łaciński skrót oznaczający POLONIA MAIOR. Tak w języku Cycerona określana jest Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka Towarzystwa Jezusowego.

Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka na mapach zaznaczona jest ciemniejszym kolorem. Od 1926 r. podział terytorialny kraju pomiędzy obiema prowincjami zakonnymi jezuitów został oparty o podział administracyjny kościoła na diecezje.

Ze względu na przesunięcie granic po 1945 r. kształt polskich prowincji Towarzystwa Jezusowego również uległ zmianie. Doszły nowe placówki na ziemiach zachodnich.

PMA obecnie to nie tylko część terytorium Polski. Od momentu kiedy przestał istnieć Związek Sowiecki, jezuici polscy zaangażowali się w odbudowę struktur Kościoła oraz prace misyjne w krajach postsowieckich. W międzyczasie o. Generał poprosił też o zaopiekowanie się domami zakonnymi w Danii, stało się to w 2016 r. Następnie PMA została poproszona o zaopiekowanie placówkami w Rosji i Kirgistanie, a PME domami w Ukrainie, co zaszło w 2020 r.

Na chwilę obecną terytorium PMA obejmuje 14 państw, z czego w pięciu jezuici pracują stale: Białoruś, Dania, Kirgistan, Polska i Rosja.

Przyszli aby służyć…

Byli zakonnikami, misjonarzami w kraju i zagranicą, służyli jako kapelani w szpitalach i aresztach, brali odpowiedzialność za media katolickie, angażowali się jako duszpasterze młodzieży, studentów i opozycji, sprowadzili Drogę Neokatechumenalną do Polski, opiekowali się ruchem charyzmatycznym, towarzyszyli ludziom w duchowej drodze…

Zakres zaangażowania jezuitów z Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej był i jest ogromny, nie mówiąc o braciach z prowincji południowej.  Przez ostatni wiek PMA tworzyło wielu ludzi, jezuitów i współpracowników zakonu. Dzięki ich zaangażowaniu powstawały placówki i dzieła, które służyły dobru Kościoła i społeczeństwa. Instytucje tworzą ludzie, w roku jubileuszu chcemy przedstawić sto sylwetek ludzi, dzięki którym PMA trwało i nadal służy!

Urodził się w 1928 roku koło Zamościa. Jego rodzice Józef i Zofia, mieli jeszcze cztery córki i dwóch synów. Zdobył przed wstąpieniem do zakonu zawód krawca. Mury nowicjatu w Kaliszu przekroczył w grudniu 1956 roku. Po latach żartował że w nowicjacie każdego dnia była niedziela, nie do końca wyjaśniając czy chodziło o codzienną mszę św. czy że można zjeść porządny obiad.

Do 1963 roku przebywał w Kaliszu obsługując zakrystię i pracując jako krawiec. W roku 1963 został skierowany do Warszawy na ul. Narbutta, gdzie jako zakrystianin pracował do 1968 roku.

W latach 1968-1981 posługiwał jako zakrystianin w Łodzi, Warszawie i Szczecinie, gdzie był także kierowcą i skupującym. W 1981 r. powrócił do Kalisza gdzie pracował głównie jako krawiec szyjąc przez wiele lat sutanny nowicjuszom. W 1987 r. został skierowany do Kolegium w Gdyni i tam pracował najpierw jako krawiec, a potem od roku 2018, ze względu na pogarszający się stan zdrowia, był pod opieką gdyńskiej infirmerii i poświęcał czas na modlitwę za Kościół i Towarzystwo Jezusowe.

Br. Piotr posiadał ukończone kursy hodowli matek pszczelich i bukieciarstwa oraz religijne studium dla braci zakonnych. Wyróżniał się duchem pokornej służby spiesząc zawsze z pomocą, gdy ktokolwiek go potrzebował. Pod koniec życia żartował że czeka na ostatnią dyspozycję na Witomino, czyli cmentarz gdzie znajduje się grobowiec gdyńskiego kolegium.

Zmarł w Gdyni dnia 28 stycznia 2019 roku. Odszedł do Pana w 91 roku życia i w 63 roku powołania zakonnego.