JUBILEUSZ
100 lat!
Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka obchodzi w tym roku setną rocznicę istnienia. Dlatego chcemy uczcić tę datę jubileuszem.
Czas jubileuszu to okazja do podsumowania ale także patrzenia w przyszłość.
15 sierpnia 1926 r. w Warszawie jezuici polscy zostali podzieleni na dwie niezależne prowincje, które funkcjonują do dzisiaj. Do tego dnia byli oni członkami jednej Prowincji Polskiej, która od 1918 r. działa na terytorium odrodzonego państwa polskiego. W latach 1917-1926, na północy odrodzonego kraju, tam gdzie dopiero od upadku państw zaborczych Towarzystwo Jezusowe mogło rozpocząć działalność, zakon otworzył większość nowych placówek. Ten dynamiczny rozwój doprowadził do decyzji o jej podzieleniu na Prowincję Małopolską (PME) i Prowincję Wielkopolsko-Mazowiecką (PMA).
Relacja z ogłoszenia powstania dwóch prowincji Towarzystwa Jezusowego w Polsce w 1926.
PMA ?
PMA to łaciński skrót oznaczający POLONIA MAIOR. Tak w języku Cycerona określana jest Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka Towarzystwa Jezusowego.
Prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka na mapach zaznaczona jest ciemniejszym kolorem. Od 1926 r. podział terytorialny kraju pomiędzy obiema prowincjami zakonnymi jezuitów został oparty o podział administracyjny kościoła na diecezje.
Ze względu na przesunięcie granic po 1945 r. kształt polskich prowincji Towarzystwa Jezusowego również uległ zmianie. Doszły nowe placówki na ziemiach zachodnich.
PMA obecnie to nie tylko część terytorium Polski. Od momentu kiedy przestał istnieć Związek Sowiecki, jezuici polscy zaangażowali się w odbudowę struktur Kościoła oraz prace misyjne w krajach postsowieckich. W międzyczasie o. Generał poprosił też o zaopiekowanie się domami zakonnymi w Danii, stało się to w 2016 r. Następnie PMA została poproszona o zaopiekowanie placówkami w Rosji i Kirgistanie, a PME domami w Ukrainie, co zaszło w 2020 r.
Na chwilę obecną terytorium PMA obejmuje 14 państw, z czego w pięciu jezuici pracują stale: Białoruś, Dania, Kirgistan, Polska i Rosja.
PMA 1926-1945
PMA 1945-2016
PMA 2026
WYDARZENIA
W związku z Jubileuszem planowane jest kilkanaście wydarzeń w ciągu 2026 r. Poniżej można dowiedzieć się kiedy oraz gdzie będą miały one miejsce.
SERDECZNIE ZAPRASZAMY!
15 sierpnia 1926 r. – uroczyste ogłoszenie powstania dwóch prowincji Towarzystwa Jezusowego w Polsce
Miejsce: Warszawa, ówczesna kuria Prowincji Polskiej Jezuitów, Kościół Matki Bożej Łaskawej przy ul. Świętojańskiej
3 stycznia 2026 – Uroczystość Najświętszego Imienia Jezus, święto tytularne Towarzystwa Jezusowego – Otwarcie Roku Jubileuszowego.
Miejsce: Łódź, Sanktuarium Najświętszego Imienia Jezus
21 marca 2026 – Święcenia diakonatu
Miejsce: Warszawa Rakowiecka, Sanktuarium św. Andrzeja Boboli
15 maja 2026 – Konferencja naukowa poświęcona 100-leciu PMA i PME z udziałem o. Generała A. Sosy
Miejsce: Kraków, Uniwersytet Ignatianum
16 maja 2026 – główne obchody Jubileuszu PMA
Ok. 11.00 – spotkanie o. Generała z jezuitami
Ok. 15.00 – spotkanie o. Generała z naszymi współpracownikami;
18.00 – uroczysta Eucharystia w Sanktuarium św. Andrzeja Boboli z homilią o. Generała
– po Eucharystii poczęstunek
Miejsce: Warszawa Rakowiecka, Sanktuarium św. Andrzeja Boboli, Kolegium Bobolanum
12-14 czerwca 2026 – Forum Współpracowników w misji Towarzystwa Jezusowego
Miejsce: Warszawa Falenica, ECCC
20 czerwca 2026 – Święcenia prezbiteratu
Miejsce: Warszawa Rakowiecka
31 lipca – 2 sierpnia 2026 – Uroczystość św. Ignacego Loyoli (trzydniówka)
Miejsce: Jastrzębia Góra
2 sierpnia 2026 – Obchody rocznicy „Męczenników z ulicy Rakowieckiej”
Miejsce: Warszawa Rakowiecka
15 sierpnia 2026 – dokładna data 100-lecia utworzenia Prowincji PMA
11.00 – Uroczystość odpustowa w Sanktuarium Matki Jedności Chrześcijan
Miejsce: Święta Lipka
20.00 – Eucharystia w Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej i spotkanie jezuitów
Miejsce: Warszawa Świętojańska
9 września 2026 – Jubileuszowe zawierzenie naszych prowincji św. Józefowi
Miejsce: Kalisz DFD
18-20 września 2026 – Jubileusz z postacią św. Stanisława Kostki
Miejsce: Gdynia, Tatrzańska
26 grudnia 2026 – Eucharystia na zakończenie Jubileuszu 100-lecia PMA
Miejsce: Warszawa, św. Szczepana
STU NA STO
Przyszli aby służyć…
Byli zakonnikami, misjonarzami w kraju i zagranicą, służyli jako kapelani w szpitalach i aresztach, brali odpowiedzialność za media katolickie, angażowali się jako duszpasterze młodzieży, studentów i opozycji, sprowadzili Drogę Neokatechumenalną do Polski, opiekowali się ruchem charyzmatycznym, towarzyszyli ludziom w duchowej drodze…
Zakres zaangażowania jezuitów z Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej był i jest ogromny, nie mówiąc o braciach z prowincji południowej. Przez ostatni wiek PMA tworzyło wielu ludzi, jezuitów i współpracowników zakonu. Dzięki ich zaangażowaniu powstawały placówki i dzieła, które służyły dobru Kościoła i społeczeństwa. Instytucje tworzą ludzie, w roku jubileuszu chcemy przedstawić sto sylwetek ludzi, dzięki którym PMA trwało i nadal służy!
o. Alfred Cholewiński SJ
1936-1988
1 lutego 1988 r. na jego pogrzebie zgromadziło się 4 biskupów, ponad 150 księży oraz ok. 4 tyś wiernych. Niesamowita frekwencja podczas ostatniego pożegnania o. Alfreda wynikała z faktu, że można uznać go za inicjatora Drogi Neokatechumenalnej nad Wisłą. Ponadto o. Cholewiński fascynacją Pismem Świętym, wręcz zarażał otoczenie wokół siebie. Jego audycje o Bibilii w Radiu Watykańskim cieszyły się ogromną popularnością. Do dzisiaj teksty o. Alfreda poruszają niezwykłym językiem, który zapala do zgłębiania tekstów natchnionych.
Wstąpił do zakonu w 1951 r. już jako kapłan poprosił o możliwość nauki języków orientalnych, co przygotowało go do studiów specjalistycznych na KUL, a następnie na Biblicum w Rzymie, ówcześnie najlepszej katolickiej uczelni biblijnej.
W 1975 wraca do Polski, do Lublina, gdzie podejmuje posługę duszpasterza akademickiego. Jednocześnie wraz z grupą święckich z Włoch inicjuje wspólnotę Drogi Neokatechumenalnej w naszym kraju. Pierwsze „katechezy Neo” odbyły się przy kościele św. Piotra, którym wtedy opiekowali się Jezuici. Z tym ruchem o. Alfred związał się do końca życia, jednocześnie starając się prowadzić pracę naukową. Wykładał stary testament dla kleryków jezuickich w Warszawie, potem również nowy. Co dwa lata jeździł do Rzymu z wykładami na Biblicum. Starał się też dużo tłumaczyć. Intensywność zajęć w jego życiu szybko dała o sobie znać.
Byt poważnie chory na serce. Mówił, że ma do wyboru, albo czekać na śmierć w łóżku, albo pracować do końca. Wybrał to drugie. Zmarł na rozległy zawal serca, gdyż jeszcze w dniu operacji pracował do późna w nocy, posługując wspólnotom neokatechumenalnym. Przedtem odpoczynkiem nazywał czas, gdy pracował nad tłumaczeniem przypisów do Biblii Jerozolimskiej…
Zapamiętano go jako biblistę z powołania, a w oczach młodych jezuitów — niezastąpionego profesora. Wspaniale wprowadzał w świat Biblii, uczył go rozumieć i kochać. Uczył żyć Ewangelią, mobilizował do takiego życia!
ALFABET SJ
